جشن سپندارمزدگان بر بانوان ایرانی شادباش.

بهنام مرادیان  - «پس از اشوزرتشت، جشن­های ایرانی بر پایه راستی و شادی هستند. بدین معنی که در آنها خشونت، قربانی و آسیب به محیط زیست دیده نمی­شود و خرد و زیبایی­شناسی انسانی در آنها موج می­زند.»

مهربان پولادی، پژوهشگر زرتشتی که در جشن سپندارمزدگان که به همت پایگاه پژوهشی هخامنشیان برگزار شده بود، با بیان گفته­های بالا افزود: ایرانیان باستان و زرتشتیان، هم برای زنده گیتوی و هم برای زنده مینوی(درگذشته) جشن می­گیرند و هیچگاه برای درگذشته مرگ و عزاداری انجام نمی­شود. زیرا باور بر این است که فرد در آن جهان دوباره زاییده شده است.

پولادی ادامه داد: واژه جشن برگرفته از واژه یسنا که یکی از بخش­های اوستا است، آمده است. برخی از جشن­های ایرانی پیش از اشوزرتشت نیز وجود داشته است. اما پس از او، آن جشن­هایی که با اندیشه زرتشتی همخوانی نداشته است کنار گذاشته می­شوند. مانند برخی آیین­های قربانی و خشونت­آمیز. به جای آنها، جشن­هایی همراه با شادی و راستی گسترش می­یابند.

پولادی درباره گونه­های جشن­های ایرانی گفت: هر روز در گاهشماری زرتشتی، نامی دارد که هر زمان که نام این روز با نام ماه برابر شود، آن روز یکی از جشن­های ماهانه است. جشن اسفندگان نیز یکی از همین جشن­ها است که در آن روز سپندارمزد با نام اسفند برابر می­شود. جشن دیگر ایرانی گاهنبارها هستند که 6 بار در سال بوده و هر بار 5 روز به درازا می­کشیده­ اند. در این جشن همه شرکت می­کرده­ اند از حال هم باخبر می­شده ­اند.

پولادی درباره جشن اسپندگان گفت: در این روز، مردان برای همسر و مادر خویش هدیه می­گیرند و به آنان پیشکش می­کنند. در این روز بانوان هیچ کاری نمی­کرده­اند و مردان کارهای خانه را انجام می­داده ­اند. 

دیگر سخنران این نشست، سجاد امیری، دبیر گروه باستان­شناسی پایگاه پژوهشی هخامنشیان، بود که درباره نگاره­های بانوان در تاریخ ایران سخن گفت. وی با اشاره به این نگاره­ها از 800 سال پیش تا نگاره­های بانوان درباری از دوره ساسانی، این نتیجه­گیری را انجام داد که بانوان در این نگاره­ها، همواره جایگاهی احترام آمیز داشته­اند

/ 1 نظر / 4 بازدید
شعیب

سلام خوبی؟ [گل] خدارو شکر که خوبی؟ چه خبر؟ و غیره... [زبان]